Nöbetçi Eczaneler
Meclis’te 499 milletvekilinin çifte maaş aldığı ortaya çıktı.
Bu ülkede Meclis 600 kişiden oluşuyor. Yani istisna olan tek maaşlı vekil.
Şimdi aynı anda ne konuşuluyor biliyor musunuz?
“Asgari ücrete ne kadar zam yapılmalı?”
Daha doğrusu şu:
“Asgari ücretliye ne kadar az verirsek idare eder?”
Yukarıda Maaş Çoğalıyor, Aşağıda Sabır
Bu ülkede garip bir kural var:
Yukarı çıktıkça maaş yetmiyor.
Aşağı indikçe “şükür” bekleniyor.
Milletvekili için:
- Bir maaş az,
- İki maaş normal,
- Üç maaş “tecrübe”.
Asgari ücretli için:
- 22 bin lira yeter,
- Yetmezse sabretsin,
- Ses çıkarırsa “nankör”.
Aynı devlet.
Aynı bütçe.
Aynı ülke.
Ama aynı vicdan değil.
Asgari Ücret Masasında Kim Yok?
Asgari ücret masasında kimler var?
- Bürokratlar
- İşverenler
- Rakamlar
Kim yok?
O parayla yaşamaya çalışan insan.
Onun yerine ne konuşuluyor?
- “Enflasyon artmasın”
- “Piyasalar bozulmasın”
- “Dengeler korunmalı”
Ayın 20’sinde maaşı biten adamın hangi dengesi korunuyor, bilen yok.
Çifte Maaşın Kutsal Savunması: “Yasal”
Hemen savunma geliyor:
“Yasal.”
Evet.
Ama her yasal olan ahlaklı değildir.
Milletvekili halk adına denetim yapacak,
Ama aynı kamunun şirketinden ikinci maaşı alacak.
Sonra çıkıp asgari ücretliye:
“Herkes fedakârlık yapmalı.”
Güzel.
Fedakârlık hep aşağıdan mı yapılır?
Kaynak Yok, Ama Hep Yukarıya Var
Asgari ücret konuşulurken cümle hep aynı:
“Kaynak yok.”
Ama konu çifte maaş olunca kaynak birden bire ortaya çıkıyor.
Yönetim kurulu oluyor,
Huzur hakkı oluyor,
Danışmanlık oluyor.
Kaynak yok ama bir şekilde hep yukarıya akıyor.
Mesele Para Değil, Utanç
Bu artık ekonomi meselesi değil.
Bu bir sistem meselesi de değil.
Bu düpedüz utanma duygusunun kaybolması.
Aynı gün:
- 499 çifte maaş,
- Milyonlarca asgari ücretliye “sabır” çağrısı.
Bu tesadüf değil.
Bu düzenin kendisi.
Son Söz
Asgari ücretin sorunu rakam değil.
Çifte maaşın sorunu yasa değil.
Sorun şu:
Bu ülkede yük hep aşağıya,
rahatlık hep yukarıya dağıtılıyor.
Ve bu değişmedikçe,
asgari ücret ne kadar artarsa artsın,
adalet hep eksik kalacak.
