“Sabır Ekonomisi”

Türkiye’de yeni bir ekonomik model keşfedildi.

Adı: Sabır Ekonomisi.

Bu modele göre vatandaş sabredecek.
Emekli sabredecek.
Asgari ücretli sabredecek.
Esnaf sabredecek.
Gençler zaten mecburen sabredecek.

Peki kim sabretmeyecek?

Onu söyleyince kızıyorlar.

Bakın…
Bu ülkede emekli maaşı konuşulurken kullanılan dil ile kamu harcamaları konuşulurken kullanılan dil aynı değil.

Emekliye gelince:
“Şartlar zor.”
“Bütçe dengesi.”
“Fedakârlık.”

Ama iş gösterişli projelere, makam araçlarına, garanti ödemelere gelince bütçe birden esnek yoga hocasına dönüyor.

Şimdi biri çıkıp diyecek ki:
“Ekonomi toparlanıyor.”

Rakamlarla oynayabilirsiniz.
Tanımlarla oynayabilirsiniz.
Sepetle oynayabilirsiniz.
Ama pazardaki fiyatla oynayamazsınız.

Vatandaşın cebindeki para matematik bilmez ama eksilmeyi çok iyi bilir.

Emekli ayın 5’inde maaşını alıyor.
10’unda moralini kaybediyor.
20’sinde kredi kartına sığınıyor.
25’inde televizyona bakıp “istikrar” kelimesini dinliyor.

Ve sonra sabır.

Bu ülkede sabır, artık ekonomik enstrüman oldu.

Merkez Bankası faiz ayarlıyor,
Vatandaş sabır ayarlıyor.

Bir başka mesele daha var:
Adalet duygusu.

Bir yerde tasarruf çağrısı yapılırken, başka bir yerde israfın esamesi okunmuyorsa;
Orada ekonomik sorun sadece para değildir.
Orada güven erozyonu vardır.

Güven gitti mi?
Enflasyon sadece fiyatlarda olmaz.
Ahlakta da olur.
Umuda da bulaşır.

Gençler neden gidiyor sanıyorsunuz?
Dolar kuru yüzünden mi sadece?
Hayır.
Gelecek kurunun sabitlenmemesi yüzünden.

Türkiye bugün ekonomik krizden çok, güven krizini yaşıyor.

Ve güveni faizle indiremezsiniz.
Kararnameyle artırmazsınız.
Tweetle düzeltemezsiniz.

Güven eşitlik ister.
Şeffaflık ister.
Herkes için aynı kural ister.

Pazar yazısı diye yumuşatmayacağım.

Mesele şu:
Vatandaşın sabrı ekonomik veri değildir.
Sonsuz da değildir.

Sabırla kurulan ekonomi, sabır bitince çöker.

Ve o gün geldiğinde kimse “ama rakamlar iyiydi” diyemez.

Çünkü vatandaşın rakamı tek:
Cebindeki para.

Gerisi hikâye.