Nöbetçi Eczaneler
“İnönü Savaşları uydurma, zafer yalan” diyenlerin ezberini bozmaya, tarihi kazananın coşkulu kaleminden değil, kaybedenin resmi raporlarındaki o soğuk ve sarsıcı gerçeklikten okumaya hazır mısınız?
Atina arşivleri ve Yunan askeri envanterleri, Anadolu topraklarında bir “kurtuluş doktrini” maskesiyle başlayan o kibirli emperyalist kurgunun, Türk askerinin süngüsü karşısında nasıl kanlı bir trajediye dönüştüğünü tüm çıplaklığıyla itiraf ediyor. Paris’teki masa başı hesaplarıyla sırtı sıvazlanarak İzmir’e çıkarılan Yunan ordusu, Anadolu’nun bağrına ilerledikçe sadece sert bir kayaya çarpmadı; lojistik damarları kopmuş, müttefikleri tarafından terk edilmiş ve kendi içinde “Terhis istiyoruz!” çığlıklarıyla sarsılan tam bir kaosun ortasında kaldı.
İşte o “yok” denilen savaşı kimin kazandığının en büyük kanıtı, bizzat cepheyi yöneten Yunan generallerinin ve siperdeki piyade erlerinin hatıralarında gizlidir. Türk ordusunun cephanesi bittiğinde el bombasıyla, o da bitince süngüsüyle devleştiğini yazan General Trikupis’in itirafları da, “Geçen yıl Türklerin topu patlamazdı, savaş bizim için panayırdı; ama İnönü’de Skoda toplarını gördük, panayır bitti, cehennem başladı” diyen Yunan askeri Lefteris’in feryatları da tarihi birer tokat niteliğindedir.
Sevr denilen o kağıt parçasını tarihin çöplüğüne fırlatan bu şanlı direniş, Atina’yı askeri ve ekonomik bir iflasa sürüklerken; esir düştüğünde Başkomutan yapıldığını bile Türk subaylarından öğrenen generallerin trajedisi, gerçeği uydurma zaferlerle kapatmaya çalışanların bugün bile kaçamadığı en somut “Küçük Asya Felaketi” dersidir!
