Siyasette en güçlü silah nedir biliyor musunuz? Gerçek değil. Hafıza. Hafızayı yönetirseniz, gerçeği de yönetirsiniz. Yıllardır aynı cümleyi dinliyoruz:

 Türkiye İstatistik Kurumu bir mutluluk araştırması yayımladı. Memlekette bir kahkaha tufanı koptu. Kimileri “Bu ülkede kim mutlu?” diye veryansın

 Bugün size bir soru sorarak başlıyorum… Türkiye gerçekten pahalı bir ülke mi? Yoksa biz mi fakiriz? Çünkü dün ekonomi

 Türkiye’de yeni bir ekonomik model keşfedildi. Adı: Sabır Ekonomisi. Bu modele göre vatandaş sabredecek. Emekli sabredecek. Asgari ücretli sabredecek.

Türkiye’de işçi ve emekli artık açlık sınırında yaşamayı bile özlüyor. Bakın “yoksulluk” demiyorum, onu çoktan geçtik. İnsanlar “en azından açlık

AK Parti Grup Başkanvekili Özlem Zengin diyor ki: “Şartlar müsait olunca emekli maaşları gözden geçirilecek.” Bir de ekliyor: “Gariban halk

Türkiye’de emekli maaşları düşmüyor diyenler var. Haklılar. Zaten düşmüyor. Eriyor. Buharlaşıyor. Yok oluyor. Bir zamanlar emekli olmak “rahat etmek” demekti.

Asgari ücret açıklandı. Ve ülkede tuhaf bir sessizlik oldu. Hani bazen bir rakam açıklanır da, herkes bir an susar… İtiraz

Asgari ücret 1 Ocak 2026’dan itibaren geçerli olacak şekilde 28.075 TL olarak duyuruldu. Bir çalışanın, tam zamanlı emek verip alın

Meclis’te 499 milletvekilinin çifte maaş aldığı ortaya çıktı. Bu ülkede Meclis 600 kişiden oluşuyor. Yani istisna olan tek maaşlı vekil.

Türkiye’de değişmeyen tek şey var: Yalanın itibar gördüğü, gerçeğin cezalandırıldığı bir düzen. Ekonominin battığını söyleyene değil, batırana hesap sorulması gerekirken;

Her yıl aynı saatte, 09.05’te, şehirlerin kalabalığı birden durur. Arabalar, insanlar, çocuklar, memurlar… Siren sesi yükselir, herkes başını öne eğer.

Bir zamanlar gazeteler vardı. Tiraj için savaşılırdı. İyi yazar, doğru haber, sağlam manşet… Hepsi bir araya gelirse gazete satardı. Okur

Ekonomide sihirli formül bulundu: Bütçe açık verirse, çözüm basit — emekliye yüklen, işçiye aban! Yıllardır değişmeyen reçete bu. Ancak artık

Geçenlerde yazarları okurken bursaport.com sitesinde karşıma çıktı; bir dönem birlikte çalıştığım Necati Kartal’ın yazısı… Cümleleri o kadar süslü, o kadar

Yüz iki yıl… Bir devletin değil, bir zihniyetin yaşı aslında. Bir milletin “artık kendi kaderini kendi çizeceğim” dediği dönemin üzerinden

TBMM’deki o fotoğrafı gördünüz mü? Parti liderleri, bir araya gelmiş; yüzlerde gergin tebessümler, ellerde diplomatik tokalaşmalar… Sanki ülkede her şey

Kahvenizi alın, perdeyi aralayın: dışarıda sonbahar başlamış. Ağaçlar renk değiştiriyor, rüzgâr artık serin, sabahlar daha kısa. Doğa mevsimini biliyor, görevini

TBMM’nin açılışındaki fotoğrafları hatırlayın. Tam da bu fotoğrafın üstüne “yeni anayasa” çıkışı ortada duruyor. Ama nasıl? Halka sormadan, toplumsal mutabakat

Atatürk 1927’de gençliğe seslendiğinde aslında geleceği görmüştü. O yüzden bugün açıp okuduğunda, satır aralarından hâlâ kan damlıyor. “Ey Türk gençliği!

Bahçecilikte bilinir: Aşılı ağaca yeniden aşı yapılır. Çünkü bazen ilk aşı tutar ama meyvesi tatsız çıkar, bazen de verim düşer.

Geçen hafta Arnavutluk’tan ilginç bir haber geldi: “Diella” adında bir yapay zekâ, kamu ihalelerinden sorumlu bakan olarak atandı. Dünyada bir

  Hafta içi çalış çalış, koştur koştur… Geldik yine pazar gününe. Ne güzel gün şu pazar. Ertesi gün pazartesi olmasaydı

Bakın, en baştan söyleyeyim: Ben ekonomist değilim. Zaten olsaydım da son iki yılda öğrendiğim hiçbir şeyin çalışmadığını görüp mesleği bırakırdım.