Nöbetçi Eczaneler
Eskiden gençler bir şeye itiraz edecekse, ne yapacaklarını bilirdik.
Sokağa çıkarlar, pankart açarlar, bağırırlar, çağırırlar… Dünya yerinden oynar mıydı, o ayrı ama sesleri çıkardı.
Bugünse ortada bir sessizlik var.
Ama yanlış anlamayın: Bu, kabullenişin sessizliği değil.
Bu, başka bir isyanın sessizliği.
Yeni nesil, bağırmıyor çünkü artık megafonla kimseyi ikna edemeyeceğini biliyor.
Onlar bir Tweet’le dalga geçiyor, bir videoda sistemle hesaplaşıyor.
Siz fark etmeyin diye mizahla süslüyorlar.
Ve belki de bu, alıştığımız isyanlardan çok daha etkili.
Sürekli Bağlılar, Ama Çok Yalnızlar
Bu çocuklar 7/24 internette.
Ama bir o kadar da yalnızlar.
Gözlerinin içine bakarak konuşacak kimse yok çoğu zaman.
Bir yandan her an her şeye ulaşabiliyorlar, öte yandan hiçbir şeye tam olarak sahip değiller.
Gelecek Belirsiz, Hayat Pahalı, Umut Az
Diploma işe yaramıyor, kiralar uçmuş, maaşlar yerlerde.
Her sabah yeni bir krizle uyanıyorlar.
Ama hâlâ “Biraz sabredin” diyenler var.
Kusura bakmayın ama bu çocuklar artık sabretmek istemiyor.
Çünkü sabrettikçe sıranın onlara gelmediğini fark ediyorlar.
Direniş Şekil Değiştirdi, Fark Etmiyoruz
Eğer “Z kuşağı çok ilgisiz” diyorsanız, büyük ihtimalle nerelere baktığınızda bir sorun var.
Çünkü bu çocuklar ilgisiz değil.
Sadece bizim bildiğimiz yöntemlerle ilgilerini göstermiyorlar.
Sokakta bağırmak yerine dijitalde yaratıyorlar.
Bir Reels videosu, bir çizim, bir playlist…
Hepsi birer başkaldırı artık.
“Bizim Zamanımızda” Demeyin Lütfen
Her neslin bir şikâyeti olur, doğru.
Ama bu neslin şikâyet ettiği şeyler öyle ergen kaprisleri değil.
Dünya gözlerinin önünde çöküyor.
Gelecek planı yapamıyorlar çünkü gelecek diye bir şey olup olmayacağından bile emin değiller.
Ve biz hâlâ “Bizim zamanımızda şöyleydi…” diye anlatmaya devam ediyoruz.
Geçmişinizle övünmeyi bırakıp bugünü anlamaya çalışsanız fena mı olur?
Sonuç?
Bu çocuklar susuyor gibi görünse de, aslında çok şey söylüyorlar.
Ama biraz dikkat, biraz empati lazım.
Çünkü bu sessizlik…
Yarının en yüksek sesi olabilir.
